Stichting De Nel is in 2004 opgericht door Marloes van den Heuvel en Irene Kuiper.

Marloes van den Heuvel en Irene Kuiper zijn al meer dan 25 jaar werkzaam in het theater. Zij constateerden dat er veel te weinig aanbod en diversiteit is in rollen voor vrouwen boven de veertig. En bovendien bleek dat als er rollen zijn voor oudere actrices deze vaak ingevuld worden door jongere collega’s vanwege de financiële kant van de zaak. Daarom besloten zij het heft in eigen hand te nemen en zelf te gaan produceren en hun jarenlange lange ervaring in het theater in te zetten voor meer eigentijds Nederlands repertoire  geïnspireerd op vrouwelijk thema’s zoals(zoals de overgang, het lege-nest syndroom, ouders die steeds meer verzorging nodig hebben, mannen in penopauze etc etc.).

Stichting De Nel stelt zich ten doel voorstellingen uit te brengen met als specifieke doelgroep vrouwen boven de 35 jaar. Stichting de Nel wil enerzijds het repertoire en rollenaanbod ontwikkelen, uitbreiden en verdiepen, anderzijds wil zij met deze nieuwe stukken een breed en met name vrouwelijk publiek naar de theaters te trekken.

Bij de eerdere productie Overgang zorgde de thematiek die ter sprake kwam, dat deze ook voor mannen een feest der herkenning betekende.

De Nel heeft Hetty Heyting benaderd om de voorstelling Denk aan mij te schrijven vanwege haar ervaring en smaak in deze. Wij hebben genoten van Omhoog die stok!, Eelt en vele andere unieke theaterteksten. De Nel is dan ook zeer verheugd met de kwaliteit van de tekst die voor ons ligt.

In Denk aan mij wordt de erfenis van een jarenlange relatie voor het voetlicht gebracht. We zien hier vier ex-vrouwen van één man, die zich na hun scheiding realiseren hoever ze in hun relatie over hun eigen grenzen heen zijn gegaan en van zichzelf zijn afgedwaald. Aanvankelijk om hun partner aan zich te binden, en later verstrikt zijn geraakt in hun specifieke rol. Die rol is voor iedere vrouw verschillend, net zo verschillend als ze zelf zijn. Nu ze plotsklaps met elkaar geconfronteerd worden, komen overduidelijke patronen bloot te liggen. Maar, hun ex-man hiervan de schuld geven, is te kort door de bocht. Hoewel hij een grote invloed had op de persoonlijke veranderingen van iedere ex-vrouw, zijn ze alle vier ook zelf verantwoordelijk voor het mislukken van hun relatie. Zij hebben immers ooit zelf voor deze man gekozen en allemaal gehoopt hem van zijn bindingsangst te kunnen genezen. Tevergeefs natuurlijk. Is dit onverwachte samenzijn niet een prima gelegenheid om hiermee voorgoed in het reine te komen en met “de rest van hun leven” te beginnen? Of is het daarvoor te laat?

Vrouwen en mannen, zullen zich ongetwijfeld kunnen identificeren met de karakteristieke eigenschappen van de persoonlijkheden  in de voorstelling. Humor met mogelijkheden voor reflectie, die de lachers op de hand krijgt. Diepgang wordt niet geschuwd.